Współczesne leczenie świerzbu

Świerzb ( Scabies ) to częsta zakaźna choroba skóry wywoływana przez świerzbowca ludzkiego, która dotyka wszystkich ludzi, niezależnie od wieku czy statusu społeczno-ekonomicznego. Do transmisji świerzbowca zwykle dochodzi przez bezpośredni i przedłużony kontakt skórny, co najczęściej ma miejsce wśród członków rodziny oraz partnerów seksualnych. Najczęściej występującą odmianą świerzbu jest świerzb klasyczny, którego głównym objawem jest silny świąd potęgujący się w nocy. Typowymi wykwitami na ciele pacjenta są wydrążone przez samice świerzbowca tunele. Zmiany te lokalizują się przede wszystkim w przestrzeniach międzypalcowych, na paliczkach bliższych oraz zgięciowych powierzchniach nadgarstków. Świerzb rozpoznaje się głównie na podstawie obrazu klinicznego, lecz do potwierdzenia infestacji niezbędne jest znalezienie dorosłego świerzbowca, jego jaj lub odchodów w badaniu mikroskopowym. Leczenie świerzbu ma na celu przede wszystkim eradykację roztoczy, a także opanowanie objawów subiektywnych i zminimalizowanie ryzyka transmisji. Poza stosowaniem preparatów leczniczych u wszystkich domowników, ważne jest także wypranie i wyprasowanie wszystkich ubrań i pościeli. Według wytycznych europejskich z 2017 roku leczenie świerzbu opiera się przede wszystkim na stosowaniu miejscowych preparatów 5-procentowej permetryny (występującej w Polsce w postaci kremu oraz żelu) lub iwermektyny stosowanej doustnie w dawce 200 μg/kg masy ciała. Oba preparaty stosowane są dwukrotnie z tygodniową przerwą między dawkami. Zarówno miejscowa permetryna, jak i iwermektyna wykazują podobną, bardzo wysoką skuteczność wyleczenia (ponad 90%).