Norms and habitus as parameters in the production of four greek translations of Hamlet

Η διατριβή αποτελεί μια περιπτωσιολογική μελέτη που διερευνά το ρόλο που παίζαν οι νόρμες και το habitus ως παράμετροι στην παραγωγή ενός κειμένου-στόχου κατά τη διάρκεια της μεταφραστικής διαδικασίας. Πιο συγκεκριμενα, η μελέτη περιλαμβάνει τέσσερις ελληνικές μεταφράσεις του Άμλετ, που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, δηλαδή τις μεταφράσεις των Άγγελου Βλάχου (1904), Κωνσταντίνου Θεοτόκη (1916), Βασίλη Ρώτα (1936) και Γιώργου Χειμωνά (1988). Το κεφάλαιο κάθε μεταφραστή αποτελείται από ένα υποκεφάλαιο μακροανάλυσης και ένα μικροανάλυσης. Η μακροανάλυση επιχειρεί να παρουσιάσει την περίοδο κατά την οποία συντελέστηκε κάθε μετάφραση, την προσωπική τροχιά κάθε μεταφραστή, καθώς και την πρόσληψη του έργου του. Στην μικροανάλυση επιχειρείται ερμηνεία των επιλογών του μεταφραστή σε μικροεπίπεδο υπό το φως του προηγούμενου αναλυτικού μέρους. Η διατριβή τεκμηριώνει τον ισχυρισμό ότι, παρ’ όλο που οι νόρμες είναι πολύτιμες για τη μελέτη της πρόσληψης μιας μετάφρασης, το habitus μπορεί να αποτελέσει διαφωτιστικό ερμηνευτικό εργαλείο για την τεκμηρίωση των επιλογών του μεταφραστή κατά το στάδιο παραγωγής ιδιαίτερα όταν αυτές αποκλίνουν από τον ορίζοντα των προσδοκιών του πολιτισμού στόχου.